دسته‌ها
آموزشی نرم افزار

چگونه بعد از نصب ویندوز ۱۰ درایوها را پارتیشن‌بندی کنیم؟

وقتی لپ‌تاپ یا کامپیوتر جدید خریداری می‌کنید، پارتیشن‌بندی یا مدیریت درایو سخت عملی اجتناب‌ناپذیر است، به خصوص برای کاربران ویندوز. ساختن یک پارتیشن جدید در ویندوز کار دشواری نیست، اما برای یک شخص غیرفنی می‌تواند چالش برانگیز باشد. در این مقاله قصد داریم به شما کمک کنیم تا بدون استفاده از هرگونه نرم‌افزاری بتوانید در ویندوز ۱۰ پارتیشن بسازید.

پارتیشن‌بندی دیسک را می‌توان به چند روش انجام داد. برای سهولت کار می‌توانید از نرم‌افزارهای پارتیشن‌بندی شخص ثالث استفاده کنید. اما همچنان توصیه می‌کنیم که به سراغ نرم‌افزارها نروید، چون ویندوز ۱۰ به شما امکان می‌دهد تا با برنامه سیستمی به نام Disk Management Tool یک پارتیشن جدید بسازید. در ادامه دستورالعمل کامل این کار را به شما ارائه می‌دهیم.

مراحل ساخت پارتیشن در ویندوز ۱۰ بدون استفاده از نرم‌افزار

مرحله ۱: به “Windows Start Menu” بروید و “Disk Management Tool” را جستجو کنید، روی “Create & Format Disk Partition,” کلیک نمایید.

مرحله ۲: وقتی “Disk Management Tool,” باز شد، رابط را مطابق تصویر مشاهده خواهید دید، دیسک اصلی که می‌خواهید از آن یک پارتیشن جدید بسازید را راست کلیک نمایید. روی “Shrink Volume“ کلیک نمایید.

مرحله ۳: حالا در کادر قابل ویرایش، اندازه دیسک را که می‌خواهید به پارتیشن جدید اختصاص دهید، وارد نمایید. روی “Shrink”  کلیک کنید. حال پارتیشن ساخته می‌شود، اما شما آن را در سیستم خود نمی‌بینید؛ شما پارتیشن را در “Disk Management Tool”  با نام “Unallocated Partition” دریافت خواهید کرد.

مرحله ۴: روی “Unallocated Partition” راست کلیک کرده و اولین گزینه یعنی “New Sample Volume” را کلیک نمایید.

مرحله ۵:روی  Next کلیک کنید.

مرحله ۶: روی Next کلیک کنید.

مرحله ۷: روی Next کلیک کنید.

مرحله ۸: Finish را کلیک کنید.

حال پارتیشن جدید را در سیستم خود دریافت خواهید کرد.

امیدواریم به کمک این مقاله بتوانید بدون کمک از نرم افزار شخص ثالث پارتیشن جدید را در ویندوز ۱۰ خود بسازید.

دسته‌ها
آموزشی دانستنی‌ها

چگونه مشکل فرمت نشدن کارت SD در اندروید را حل کنیم؟

کارت‌های حافظه SD و پن‌درایوها دستگاه‌های ذخیره‌ساز قابل حملی هستند که اکثرا برای انتقال و ذخیره‌ فایل‌ها استفاده می‌شوند. اما دستگاه‌های قابل حمل مانند فلش درایوهای USB و کارت‌های SD بسیار آسیب‌پذیر هستند. پیام خطای “اندروید قادر به فرمت کارت SD نیست” یکی از مواردی است که کاربران اندروید با آن مواجه می‌شوند. اما چگونه می‌توان این مشکل را حل کرد؟

وقتی با این خطا روبرو شدید به معنی آن است که سخت‌افزار کارت SD شما در آستانه از کار افتادن و معیوب شدن است. یکی دیگر از مواردی که باعث بروز این مشکل می‌شود زمانی است که کارت SD با فایل سیستمی فرمت بشود که قابل شناسایی نیست.

چگونه خطای “اندروید نمی‌تواند کارت SD را فرمت کند” حل کنیم؟

علت بروز این مشکل هر چه باشد، در این مقاله چند راه‌کار فوق‌العاده را برای حل مشکل “اندروید نمی‌تواند کارت SD را فرمت کند” ارائه می‌کنیم.

۱- اندروید را ریستارت کنید

اندروید را ریستارت کنید

اگر کاربر اندروید هستید حتما می‌دانید که گاهی اوقات یک ریستارت ساده می‌تواند خیلی از مشکلات اندروید را حل کند. بعضی اوقات، برخی از اپ‌ها یا فرآیندهایی که روی کارت حافظه SD ذخیره شده بودند در محیط پس‌زمینه بارگذاری می‌شوند و اجازه نمی‌دهند که اندروید کارت SD را فرمت کند. پس، قبل از اینکه کار دیگری انجام دهید اندروید دستگاه خود را ریستارت کنید تا شاید مشکل فرمت نشدن کارت SD توسط اندروید حل شود.

۲- کارت حافظه را با استفاده از کامپیوتر فرمت کنید

اگر نمی‌توانید کارت حافظه خود را از طریق اندروید فرمت کنید، از کامپیوتر استفاده کنید. فرمت کردن دستگاه‌های USB یا کارت‌های SD با کامپیوتر کار خیلی ساده‌ای است.

گام اول- با استفاده از کارت ریدر، کارت حافظه SD را به کامپیوتر وصل کنید. حتی می‌توانید گوشی خود را با کابل USB به کامپیوتر وصل کنید. توجه داشته باشید که کارت SD باید در کامپیوتر ظاهر شود تا بتوانید مراحل بعدی را انجام دهید.

 کارت حافظه را با استفاده از کامپیوتر فرمت کنید

گام دوم- بعد از اینکه کارت SD با موفقیت در My Computer ظاهر شد، روی آن کلیک راست کنید و گزینه “Format” را انتخاب کنید.

گام سوم- بعد از آن، پنجره فرمت روی صفحه نمایش داده می‌شود. چندین گزینه برای انتخاب در اختیار شما قرار می‌گیرد. از پنل در دسترس، فایل سیستم را روی “FAT 32” قرار دهید و از از پایین پنل دکمه “Format” را کلیک کنید.

 کارت حافظه را با استفاده از کامپیوتر فرمت کنید

حالا ویندوز تلاش می‌کند تا کارت SD را فرمت کند و به احتمال زیاد به‌سادگی کارت SD را فرمت خواهد کرد. اگر در بدترین حالت، ویندوز موفق به فرمت کارت SD نشد همچنان می‌توانید از آن استفاده کنید.

۳- رایت پروتکشن را بردارید

رایت پروتکشن یا محافظت در برابر نوشته شدن یکی دیگر از مواردی است که می‌تواند باعث شود تا اندروید قادر به فرمت کاردن کارت SD نباشد. اگر چنین حالتی پیش آمد باید حالت رایت پروتکشن را از روی کارت SD بردارید. برای این منظور باید از اعلان فرمان استفاده کنید.

گام اول- در ابتدا کارت SD را به کامپیوتر وصل کنید و CMD را باز کنید. برای باز کردن CMD، روی استارت کلیک کنید و CMD را انتخاب کنید. حالا در خط اعلان فرمان، ‘Diskpart’ را تایپ و کلید Enter را بزنید.

رایت پروتکشن را بردارید

گام دوم- حالا ‘list disk’ را تایپ کنید.

رایت پروتکشن را بردارید

گام سوم- در این قسمت دستگاه ذخیره‌ساز متصل به دستگاه را می‌بینید. شماره دیسک مربوط به کارت SD را انتخاب کنید. سپس، ‘select disk 1’ را تایپ کنید (به جای Disk 1 شماره مربوط به کارت SD را وارد کنید).

رایت پروتکشن را بردارید

گام چهارم- در آخرین مرحله، ‘attributes disk clear readonly’ را تایپ کنید.

رایت پروتکشن را بردارید

تمام! حالا در اعلان فرمان، دستور “exit” را تایپ کنید. بعد از آن باید قادر به فرمت کردن کارت SD هم در اندروید و هم در کامپیوتر ویندوزی باشید.

دسته‌ها
آموزشی دانستنی‌ها شبکه

چگونه از طریق روتر یا مودم از یک کامپیوتر یا گوشی به دستگاه دیگر فایل ارسال کنیم

اگر از تنظیمات روتر خود به بهترین شکل استفاده کرده‌اید و یک فایل سرور ایجاد کرده‌اید یا یک دستگاه ذخیره ساز تحت شبکه در اختیار دارید، بهتر است برای انتقال فایل‌ها در شبکه از رویکردهای مدرن و نوینی استفاده کنید که سرعت انتقال بالایی در اختیارتان قرار می‌دهند. برخی از کاربران تصور می‌کنند، روش‌های انتقال در شبکه‌ها یکسان هستند، اما به لحاظ فنی دستگاه‌های تحت شبکه به روش‌های مختلفی از فرآیند انتقال پشتیبانی می‌کنند.

مناسب‌ترین روش انتقال فایل‌ها در یک شبکه خانگی چیست؟ انتخاب بهترین روش به سیستم‌عامل و دستگاهی که در شبکه قصد ارسال یا دریافت اطلاعات را دارد بستگی دارد. برخی از بهترین راهکارهای انتقال فایل‌ها به شرح زیر هستند:

۱. FTP

پروتکل انتقال فایل (FTP) یکی از روش‌های قدیمی، اما کارآمد انتقال فایل در شبکه‌های خانگی است. روش فوق یک مکانیزم استاندارد ارسال فایل میان یک کلاینت و سرور ارائه می‌کند. به‌طور مثال کلاینت ممکن است یک لپ‌تاپ باشد و کامپیوتر شخصی یا هارددیسک متصل به روتر نقش سرور را بازی کند. خوشبختانه پروتکل FTP فارغ از سکو بوده و محدود به سیستم‌عامل نیست. پروتکل فوق پیش از آن‌که هر نوع رابط گرافیکی ابداع شود توسط کاربران خانگی و شرکت‌ها برای انتقال فایل‌ها استفاده می‌شد. اگر روتری که از آن استفاده می‌کنید، مجهز به درگاه یو‌اس‌بی است، امکان اتصال هارددیسک اکسترنال به روتر و تبادل اطلاعات از طریف پروتکل FTP فراهم است. روش فوق یک راهکار ساده برای ساخت یک سرور خانگی است، اما به اندازه به‌کارگیری یک کامپیوتر شخصی پایدار نیست. در زمان استفاده از پروتکل FTP باید از نام کاربری و گذرواژه برای محافظت از داده‌های شخصی استفاده کنید. دقت کنید پروتکل FTP در حالت پیش‌فرض اطلاعات را بدون احراز هویت و هیچ‌گونه رمزگذاری انتقال می‌دهد. روش فوق در شبکه‌های خانگی مشکل خاصی به وجود نمی‌آورد، اما زمانی که FTP در یک شبکه بزرگ‌تر استفاده می‌کنیم یا قصد ارسال اطلاعات روی اینترنت را داریم، به‌کارگیری مکانیزم‌های رمزگذاری و احراز هویت ضرورت پیدا می‌کنند.

۲. SMB

دومین روش انتقال فایل در شبکه‌های خانگی به‌کارگیری پروتکل بلوک پیام سرور (SMB) سرنام Server Message Block است. این پروژه توسط آی‌‌بی‌ام ابداع شد، اما در زمان کوتاهی تبدیل به ابزاری شد که کامپیوترهای شخصی مجهز به سیستم‌عامل ویندوز برای برقراری ارتباط روی یک شبکه محلی از آن استفاده می‌کردند. زمانی‌که پوشه‌ای با استفاده از ویندوز اکسپلورر ایجاد می‌کنید و به سایر کاربر اجازه دسترسی به پوشه را می‌دهید، در حقیقت در حال استفاده از SMB هستید. به‌کارگیری SMB محدود به کاربران ویندوز نیست و حتا کاربران پلتفرم مک، لینوکس و سایر سیستم‌عامل‌های مبتنی بر یونیکس قادر به استفاده از آن هستند. اپل پیاده‌سازی پروتکل SMB را SMBX نام‌گذاری کرده و لینوکس نیز به‌نام Samba از آن استفاده می‌کند. در هر دو حالت لپ‌تاپ‌ها می‌تواننند به عنوان سرور یا کلاینت به ایفای نقش بپردازند. SMB به منظور ارسال فایل‌ها میان کامپیوترهای مستقر در یک شبکه محلی چند زیرساختی عملکرد عالی دارد. کاربران برای به‌اشتراک‌گذاری پوشه‌ها و دانلود فایل‌ها تنها باید به بخش شبکه در نوار کنار ابزار مدیریت فایل دقت کنند.

۳. AFP

پروتکل فایل اپل (AFP) سرنام Apple Filing Protocol، سیستم اختصاصی اپل به منظور برقراری ارتباط کامپیوتری مختلف MacOS است. اگر از تجهیزات مختلف اپل استفاده می‌کنید، پروتکل فوق بهترین و ساده‌ترین روش برای تبادل فایل‌ها است. درست است که AFP برای دستگاه‌های اپلی طراحی شده است، اما می‌توانید با خرید تجهیزات رسانه خانگی که قادر به پشتیبانی از پروتکل فوق هستند به شکل کاربری از AFP استفاده کنید. اگر از هیچ محصول اپلی استفاده نمی‌کنید، دلیل برای به‌کارگیری پروتکل AFP وجود ندارد.

۴. NFS

سیستم فایل شبکه (NFS) سرنام Network File System، پروتکلی است که روی یونیکس و سیستم‌عامل‌های مبتنی بر یونیکس همچون لینوکس قابل استفاده است. قدرت پروتکل فوق در دسترسی کامپیوترهای مختلف به یک سرور است. NFS روی سامانه‌هایی که از پروتکل فوق پشتیبانی کنند، سرعت بالای انتقال داده‌ها را ارائه می‌کند. تنها عیبی که پروتکل NFS دارد، در عدم شفافیت راه‌اندازی این پروتکل حتا زمانی است که از کامپیوترهای مبتنی بر لینوکس استفاده می‌کنید. بخش عمده‌ای از دستورات در ارتباط با خط فرمان هستند و همچنین باید به کامپیوتر شخصی اعلام کنید، اشتراک شبکه را به گونه‌ای mount کند که ظاهرا یک سخت‌افزار فیزیکی به دستگاه متصل شده است. عملکرد پروتکل فوق در زمان به‌اشتراک‌گذاری یک پوشه به گونه‌ای است که احساس می‌کنید پوشه پخشی از سیستم فایلی است. اگر مشکلی در کار کردن با خط فرمان ندارید، راه‌اندازی NFS کار سختی نیست.

۵. SSH/SFTP

پروتکل پوسته ایمن (SSH) سرنام Secure Shell یک روش ایمن برای اتصال و مدیریت کامپیوترهای راه دور است. اگر در نظر دارید دستوری روی سرور اجرا کنید که ممکن است در اتاق مجاور یا در شهر دیگری قرار داشته باشد، SSH  بهترین گزینه است. SSH به تنهایی یک پروتکل انتقال نیست و به همین دلیل در تعامل با SFTP استفاده می‌شود تا یک پروتکل انتقال ایمن در اختیار کاربر قرار بگیرد. راهکار فوق روی ایمن است که به شکل رمزگذاری شده یک اتصال را برقرار می‌کند. در حالی که نام SFTP این‌گونه نشان می‌دهد که در حال کار با FTP روی SSH هستیم، اما SFTP و FTP ارتباطی با یکدیگر ندارند. به‌کارگیری SFTP روی یک شبکه ضرورتی ندارد، مگر آن‌که فردی از طریق وای‌فای به شبکه دسترسی داشته باشد و در نظر داشته باشد ترافیک شما را ردیابی کند. به همین دلیل SFTP گزینه بهتری برای انتقال فایل به محیط‌هایی خارج از خانه است. اگر از یک ارتباط مبتنی بر شبکه خصوصی مجازی برای رمزگذاری ترافیک وب استفاده می‌کنید، این شانس را دارید که از FTP برای این منظور استفاده کرده و NFS Share را نصب کنید تا داده‌ها به شکل ایمن‌تری ارسال شوند. دقت کنید اگر از SFTP روی یک شبکه خصوصی مجازی استفاده کنید، در عمل دوباره کاری کرده‌اید که ضرورتی ندارد.

۶. DLNA

پروتکل اتحادیه شبکه زندگی دیچیتال (DLNA) سرنام Digital Living Network Alliance به جای آن‌که یک پروتکل انتقال باشد، یک گواهی استاندارد است. اگر در نظر دارید فایل‌ها را برای تلویزیون یا کنسول بازی استریم کنید به سروری با قابلیت پشتیبانی از DLNA نیاز دارید. به منظور استریم فایل‌ها با استفاده از DLNA نباید به سراغ ابزار‌های مدیریت فایل با هدف به‌اشتراک‌گذاری یا دسترسی به فایل‌ها بروید، زیرا محتوایی که توسط DLNA منتشر می‌شود به یک نرم‌افزار اختصاصی نیاز دارد. Plex یکی از بهترین نرم‌افزارها در این زمینه است. گزینه خوب دیگر Emby نام دارد. برنامه‌های یاد شده فایل‌ها را دریافت کرده و به شکل فایل‌ها را انتقال می‌دهند تا دستگاه‌های سازگار با DLNA بتوانند آن‌ها را بخوانند. در این حالت می‌توانید آهنگ‌ها و فایل‌های ویدویی را از دسکتاپ، لپ‌تاپ یا تجهیزات ذخیره‌ساز تحت شبکه استریم کنید. دقت کنید در روش فوق باید نرم‌ازار روی هر دو دستگاه گیرنده و دریافت کننده نصب شده باشد.

کلام آخر

تمامی کدهای نرم‌افزاری و اطلاعات در قابل یک فایل روی سامانه‌ها ذخیره‌سازی می‌شوند. به همین دلیل است که روش‌های مختلفی برای انتقال فایل‌ها در اختیار کاربران قرار دارد. هر یک از روش‌ها کاربردهای خاص خود را دارند، اما برخی از آن‌ها عملکرد بهتری دارند. به‌طور مثال، اگر از ویندوز استفاده می‌کنید و دوست دارید فایل‌ها به ساده‌ترین شکل میان دستگاه‌ها به‌اشتراک‌ قرار گیرد، SMB گزینه مناسبی است. اگر از تجهیزات اپلی استفاده می‌کند، AFP گزینه مناسبی است. اگر قرار است فایل‌ها میان دو کامپیوتر دسکتاپی مبتنی بر لینوکس مبادله شوند، SMB یک راهکار مناسب است. اگر به دنبال برقرار یک ارتباط دائم میان کامپیوترهای دسکتاپی و سروری مبتنی بر لینوکس هستید، NFS گزینه ایده‌آل است. اگر به دنبال تبادل اطلاعات در یک زیرساخت چند سکویی هستید، FTP گزینه مناسبی است. اگر در زمان انتقال فایل امنیت داده‌ها حائز اهمیت است از SFTP استفاده کنید. اگر به دنبال استریم فایل‌های صوتی و ویدویی هستید، DLNA گزینه مناسبی است.

دسته‌ها
آموزشی شبکه

سوئیچ شبکه چیست و چه کاری انجام می‌دهد؟

سوئیچ شبکه، دستگاهی الکترونیکی است که گره‌های یک شبکه را به هم متصل می‌کند. هر گاه این گره‌ها یا دستگاه‌های متصل به شبکه بخواهند برای یکدیگر داده‌ بفرستند، سوئیچ وارد عمل می‌شود. سوئیچ، داده را از پورت متصل به دستگاه فرستنده گرفته و آن را به پورت متصل به دستگاه‌ مقصد ارسال می‌کند. سوئیچ را می‌توان شکل پیشرفته‌تر و کارآمدتر هاب قلمداد کرد.

سوئیچ شبکه، داده‌های دریافتی از هر یک از گره‌های شبکه (اعم از رایانه‌ها، مسیریاب‌ها، سرورها، دیگر سوئیچ‌ها و…) را به گره‌های مقصد می‌فرستد. به عبارت دیگر، سوئیچ، نقطه اتصال مشترک تمام تجهیزات متصل به یک شبکه محلی است.

تفاوت هاب و سوئیچ شبکه

شاید عده‌ای بپرسند، پس سوئیچ و هاب چه فرقی با هم دارند، چون هاب نیز گره‌های یک شبکه محلی را به هم متصل می‌کند؟ تفاوت کلی سوئیچ و هاب این است که سوئیچ هوشمندانه‌تر و کارآمدتر از هاب عمل می‌کند. به همین سبب نیز امروزه هاب‌های شبکه دیگر کاربرد چندانی ندارند. هاب، سیگنال دریافتی در هر یک از پورت‌هایش را به همه دیگر پورت‌های خود ارسال می‌کند تا نهایتا پورت مقصد، آن را دریافت کند. اما سوئیچ، سیگنال دریافتی را فقط به پورت مقصد می‌فرستد.

شکل ۱. یک نمونه سوئیچ مدیریت‌پذیر تجاری یا سازمانی سیسکو کاتالیست ۹۳۰۰


سوئیچ شبکه چگونه کار می‌کند؟

داده‌ها در سوئیچ در قالب فریم جابه‌جا می‌شوند. هر فریم را می‌توان مانند ظرفی تصور کرد که بسته داده‌ها درون آن جای می‌گیرد و از مبدا به مقصد انتقال می‌یابد. سوئیچ برای شناسایی مقصد هر فریم به آدرس فیزیکی یا اصطلاحا آدرس مک (MAC address) مقصد، مندرج در آن فریم مراجعه می‌کند. هر دستگاهی که به شبکه متصل است، آدرس منحصربه‌فردی دارد که به آن نشانی فیزیکی یا آدرس مک می‌گویند. وقتی یکی از دستگاه‌های متصل به شبکه برای دستگاه دیگری داده می‌فرستد، نشانی فیزیکی دستگاه مقصد را نیز ضمیمه فریم می‌کند. سوئیچ نیز با مراجعه به آن نشانی، مقصد فریم را تشخیص می‌دهد و آن را به همان پورتی می‌فرستد که دستگاه مقصد به آن متصل است. نشانی‌های فیزیکی به‌مرور در جدولی موسوم به جدول نشانی‌های مک (MAC Address Table) درون سوئیچ ذخیره می‌شوند.

شکل ۲. رایانه الف می‌خواهد با رایانه پ مکاتبه کند. لذا فریمی می‌فرستد که در آن آدرس مک مقصد (رایانه پ) درج شده است. سوئیچ، فریم را می‌گیرد و آدرس مک مقصد آن را می‌خواند و سپس آن را در جدول آدرس‌های مک خود جستجو می‌کند. اگر آدرس مک مربوطه را یافت، فریم را فقط به پورتی می‌فرستد که رایانه پ به آن متصل است. رایانه‌های متصل به دیگر پورت‌ها هیچ فریمی دریافت نمی‌کنند.


نحوه تشکیل جدول نشانی‌های فیزیکی (آدرس‌های مک) در سوئیچ

سوئیچ، جدول نشانی‌های فیزیکی (آدرس‌های مک) را براساس نشانی‌های فیزیکی مبدا پر می‌کند. وقتی فریم‌ها وارد سوئیچ می‌شوند، سوئیچ، آدرس مک مبدا (دستگاه فرستنده) را که در فریم دریافتی درج شده است، اصطلاحا «یاد می‌گیرد» و آن را به جدول آدرس‌های مک خود می‌افزاید یا جدول موجود را به‌روز می‌کند.

سوئیچ برای ارسال فریم به مقصد خود، آدرس مک مقصد را که آن نیز در همان فریم درج شده است بررسی و آن را با جدول آدرس‌های مک خود مقایسه می‌کند. اگر نشانی یادشده با یکی از نشانی‌های موجود در جدول منطبق بود، فریم را به پورت مربوطه می‌فرستد. اگر آدرس مک مقصد در جدول سوئیچ یافت نشد، سوئیچ، فریم را به همه پورت‌هایش (جز پورتی که از آن فریم دریافت کرده است) گسیل می‌کند اما سرانجام فقط گیرنده واقعی، آن فریم را دریافت می‌کند.

هر بار که دستگاه جدیدی داده می‌فرستد، نشانی فیزیکی آن به جدول یادشده افزوده و جدول رفته‌رفته کامل‌تر می‌شود. تمام پورت‌های سوئیچ کاملا دوطرفه (full-duplex) هستند، یعنی سوئیچ هم‌زمان می‌تواند برای تجهیزات متصل به پورت‌هایش سیگنال بفرستد و از آن‌ها سیگنال بگیرد.  

سوئیچ‌ها از حیث قابلیت و تنظیم‌پذیری به دو دسته کلی تقسیم می‌شوند:

  • سوئیچ‌های مدیریتی یا مدیریت‌پذیر (managed switch)

سوئیچ‌های مدیریتی یا مدیریت‌‌پذیر قابلیت‌ها و تنظیمات مختلفی دارند و بسته به نیازهای شبکه پیکربندی می‌شوند. سوئیچ‌های مدیریتی را می‌توان به دو زیرگروه تقسیم کرد: یکی سوئیچ‌های هوشمند (smart) که قابلیت‌های مدیریتی کمتری دارند اما کار کردن با آن‌ها آسان‌تر است؛ و دیگری سوئیچ‌های مدیریت‌پذیر تجاری یا سازمانی (enterprise) که گرچه گران‌تر هستند، تنظیمات و قابلیت‌های‌‌شان گسترده‌تر است. سوئیچ‌های تجاری یا سازمانی معمولا ۳۲ تا ۱۲۸ پورت دارند و البته تنظیمات‌شان پیچیده‌تر است (شکل ۱).

شکل ۳. یک نمونه سوئیچ مدیریتی یا مدیریت‌پذیر هوشمند


  • سوئیچ‌های غیرمدیریتی یا مدیریت‌ناپذیر (unmanaged switch)

سوئیچ‌های غیرمدیریتی یا مدیریت‌ناپذیر بسیار ارزان‌تر هستند اما قابلیت‌ها و تنظیمات خاصی ندارند؛ کافی است آن‌ها را به شبکه متصل و سپس روشن‌شان کنید تا کار خود را انجام دهند. این سوئیچ‌ها معمولا ۴ تا ۱۶ پورت دارند و لذا عمدتا در شبکه‌های کوچک به کار گرفته می‌شوند.

شکل ۴. یک نمونه سوئیچ غیرمدیریتی یا مدیریت‌ناپذیر


تفاوت سوئیچ و مسیریاب شبکه

سایت رسمی شرکت سیسکو درباره تفاوت سوئیچ و مسیریاب (روتر) شبکه می‌گوید، سوئیچ‌‌ها شبکه ایجاد می‌کنند و مسیریاب‌ها شبکه‌ها را به هم پیوند می‌دهند. به عبارت دیگر، سوئیچ، نقطه اتصال مشترک دستگاه‌های متصل به یک شبکه است اما مسیریاب، یک شبکه را به شبکه دیگری متصل می‌کند. پس برای مثال، در یک شبکه خانگی اگر بخواهید چند رایانه و چاپگر و… را به هم متصل کنید به سوئیچ (یا هاب) نیاز دارید. و اگر بخواهید آن شبکه خانگی را به اینترنت (که خود، شبکه بزرگ دیگری است) متصل کنید، به مسیریاب (و مودم) نیاز خواهیدداشت.

مزایای کلی سوئیچ‌های شبکه

همانطور که پیش‌تر نیز گفته شد، سوئیچ‌ها سیگنال‌های دریافتی و ارسالی روی پورت‌های خود را بسیار بهینه‌تر از هاب مدیریت می‌کنند. همین شیوه مدیریتی از بروز پدیده برخورد یا تصادف سیگنال‌ها (collision) که در هاب به وفور رخ می‌دهد، جلوگیری می‌کند؛ ضمن این‌که از ایجاد ترافیک بیهوده در شبکه نیز جلوگیری می‌شود. میزان استفاده از پهنای باند در سوئیچ بسیار بهینه‌تر از هاب است.

دسته‌ها
آموزشی

۱۲ تکنیک راهبردی برای سرعت بخشیدن به ویندوز ۱۰

ویندوز ۱۰ در مقایسه با سیستم‌عامل‌های پیش از خود سریع‌تر است، اما با انجام یکسری کارها و بهینه‌سازی عملکردها سرعت ویندوز ۱۰ بازهم افزایش می‌یابد. نمونه بارز این پیشرفت‌ها در کوتاه شدن مدت زمان راه‌اندازی ویندوز ۱۰ قابل رویت است. کاربران حرفه‌ای برای دستیابی به سرعت بالا در راه‌اندازی سیستم و روان‌تر شدن عملکردهای ویندوز ۱۰، برخی از تنظمیات را تغییر می‌دهند. به عبارت دقیق‌تر، تنظیمات را هماهنگ با سخت‌افزاری که از آن استفاده می‌کنند پیکربندی می‌کنند تا به حداکثر سرعت ممکن دست پیدا کنند.

مشکلی که بیشتر مطالب مرتبط با بهبود سرعت ویندوز دارند در این موضوع خلاصه می‌شود که اعلام می‌دارند برای دستیابی به سرعتی بالاتر در راه‌اندازی سیستم باید یکسری ویژگی‌های جذاب و سرگرم کننده در ویندوز شبیه به پویانمایی‌های بصری را خاموش کنید تا عملکرد سیستم بهبود پیدا کرده و ویندوز سریع‌تر آماده استفاده شود. در این مقاله با تکنیک‌ها و روش‌هایی آشنا می‌شوید که بدون نیز به تغییر رابط کاربر یا دستکاری قابلیت‌های مهم سیستم‌عامل اجازه می‌دهند ویندوز ۱۰ سریع‌تر از قبل کار کند. بیشتر این ترفندها رایگان هستند، اما برای بهره‌مندی از برخی دیگر باید دست به جیب شوید و نرم‌افزار یا سخت‌افزار مربوطه را تهیه کنید.
برای افرادی که سیستم آن‌ها توان پردازشی ضعیفی دارد، اما تمایل دارند به سرعت بیشتری دست پیدا کنند و دستیابی به برخی قابلیت‌های خاص برای آن‌ها کاربردی ندارد، چند ترفند جالب در نظر گرفته‌ایم که سرعت سیستم آن‌ها را بهبود می‌دهد.
دقت کنید در برخی موارد باید از نرم‌افزارهایی استفاده کنید که برای پاک‌سازی رجیستری ویندوز ارائه شده‌اند و قادر هستند ردپای تبلیغ‌افزارها را پاک کنند، هرچند مایکروسافت به‌طور قاطع از نرم‌افزارهایی که برای پاک‌سازی رجیستری ویندوز ۱۰ ارائه شده‌اند پشتیبانی نمی‌کند.
نکته مهمی که باید به آن دقت کنید؛ به‌روزرسانی سیستم‌عامل است. بهتر است به شکل منظم به بخش به‌روزرسانی ویندوز در برنامه تنظیمات بروید تا ببینید آیا به‌روزرسانی‌های امنیتی و قابل اطمینان که باید نصب کنید از سوی مایکروسافت ارائه شده‌اند یا خیر. در برخی موارد کامپیوتر شخصی یا لپ‌تاپ بعد از دریافت به‌روزرسانی‌ها سریع‌تر می‌شود، زیرا به‌روزرسانی‌های مربوط به درایورهای سخت‌افزاری را دریافت می‌کند. انجام این‌کار اهمیت زیادی دارد و توصیه می‌کنیم در این زمینه جدی باشید. به‌روزرسانی‌های رسمی در بیشتر موارد ضمن ارائه قابلیت‌های جدید، باگ‌های فعلی را برطرف می‌کنند، باگ‌هایی که ممکن است روی عملکرد ویندوز تاثیر منفی بگذارند. با این مقدمه به سراغ ۱۲ تکنیک مفیدی می‌رویم که سرعت ویندوز ۱۰ را بهبود می‌بخشند.

۱. از یک ابزار پاک‌سازی سیستم استفاده کنید

جفری ویلسون نویسنده سایت پی‌سی‌مگ نرم‌افزارهای ثالث مختلفی که برای پاک‌سازی ویندوز منتشر شده‌اند را ارزیابی کرده و نوشته است: «بیشتر نرم‌افزارهایی که برای بهبود کارایی کامپیوترها عرضه شده‌اند، عملکرد سیستم‌عامل را تقویت می‌کنند، حتا اگر این بهبود کارایی در حد متوسط باشد. البته در این میان یکسری نرم‌افزارهای مخرب نیز وجود دارند که به اشتباه از سوی کاربران دانلود می‌شوند. نرم‌افزارهایی که مدعی بهبود سرعت کامپیوترها هستند، اما راه را برای ورود تبلیغ‌افزارها به یک سیستم هموار می‌کنند. Iolo System Mechanic یکی از بهترین نرم‌افزارهایی است که برای سرعت و عملکرد سیستم‌عامل در اختیار کاربران قرار دارد. نرم‌افزاری که طیف بسیار گسترده‌ای از قابلیت‌های کاربردی را ارائه می‌کند.» 

۲. برنامه‌های ناخواسته را حذف کنید

در چند سال گذشته اوضاع کمی بهبود پیدا کرده و کمتر شاهد نرم‌افزارهای از پیش نصب شده غیر ضروری از سوی تولیدکنندگان لپ‌تاپ‌ها و کامپیوترهای شخصی هستیم، هرچند این مشکل هنوز هم در ارتباط با برخی از تولیدکنندگان کامپیوترهای شخصی مطرح است. چند سال پیش بود که شرکت‌های امنیتی گزارش دادند شرکت لنوو روی لپ‌تاپ‌ها و ایستگاه‌های کاری بدافزار و جاسوس‌افزاری را بدون اطلاع مالک نصب کرده است. در آن زمان کارشناسان امنیتی اعلام کردند، لنوو نزدیک به ۲۰ برنامه به ظاهر کمک‌کننده روی لپ‌تاپ‌های خود نصب کرده که برخی از آن‌ها گاه و بیگاه ناخواسته کارهایی را انجام می‌دادند که باعث مختل شدن فعالیت‌های سیستم‌عامل و کامپیوتر می‌شود. خوشبختانه، چند وقتی است تعداد نرم‌افزارهای از پیش نصب نشده و غیر ضروری کاهش یافته است. آزمایشی که سایت پی‌سی‌مگ انجام داد، نشان داد روی یک لپ‌تاپ جدید شرکت اچ‌پی تنها ۹ مورد از این برنامه‌های ناخواسته نصب شده و روی یک مدل از لپ‌تاپ‌های جدید ایسوس نیز تنها ۵ برنامه ناخواسته نصب شده بود. این مشکل محدود به تولیدکنندگان محصولات سخت‌افزاری نیست و حتا مایکروسافت نیز دو بازی King و برخی نرم‌افزارهای واقعیت ترکیبی که شاید مورد توجه برخی از کاربران نباشد را روی سیستم‌عامل خود قرار داده است. 
کاربران سیستم‌عامل ویندوز ۱۰ می‌توانند روی کاشی یک برنامه ناخواسته در منوی شروع راست‌کلیک کرده و آن‌را حذف کنند. در این حالت هم کاشی و هم خود برنامه به سرعت حذف می‌شوند. اگر روی منوی شروع راست‌کلیک کرده و گزینه Apps and Features را انتخاب کنید به فهرست مدیریت برنامه‌ها وارد می‌شوید. در صفحه فوق فهرستی از تمامی برنامه‌های نصب شده روی ویندوز نشان داده می‌شود. در این صفحه هر برنامه بدون  استفاده را انتخاب کنید و گزینه uninstall را کلیک کنید. 
کاربران حرفه‌ای با مرتب کردن فهرست برنامه‌های نصب شده، به راحتی برنامه‌های ناخواسته را پیدا و پاک می‌کنند. گزینه‌های خوب دیگری برای پیدا کردن برنامه‌های ناخواسته یا غیر ضروری در اختیار کاربران قرار دارند که از آن جمله به مرتب‌سازی بر مبنای آخرین بازدید (Recent) برای پیدا کردن برنامه‌هایی که کاربر نصب نکرده یا مرتب‌سازی بر اساس اندازه (Size) که برای پیدا کردن برنامه‌هایی که اندازه زیادی دارند استفاده می‌شوند. زمانی‌که برنامه‌های ناخواسته را پیدا کردید، آن‌ها را انتخاب و حذف کلیک کنید. 
در زمان پاک کردن برنامه‌ها به دو نکته مهم دقت کنید. به خاطر داشته باشید که ویندوز ۱۰ دو مدل برنامه کاربردی دارد. برنامه‌های سنتی ویندوز که همه کاربران با آن‌ها آشنا هستند و برنامه‌های سبک مدرن که از فروشگاه ویندوز دریافت می‌شوند. اگر برنامه Settings را باز کنید و به بخش Apps & Feature بروید، هر دو مدل را مشاهده می‌کنید. برای مشاهده برنامه‌هایی که متعلق به فروشگاه ویندوز نیستند، باید Control Panel را باز کنید و به مکانی بروید که برای حذف برنامه‌های سنتی قدیمی طراحی شده است. در هر دو حالت با مرتب‌سازی بر اساس اندازه، تاریخ نصب، نام یا جست‌وجوی یک برنامه خاص امکان حذف برنامه در اختیارتان قرار دارد. 
یکی از دلایل حذف برنامه‌ها به عملکرد منفی آن‌ها در زمان راه‌اندازی سیستم‌عامل و استفاده بی مورد از پردازنده مرکزی و حافظه اصلی باز می‌گردد. کندی سرعت سیستم‌عامل دلیل دیگری نیز دارد. در برخی موارد مولفه‌های داخلی ویندوز باعث کندی سرعت می‌شوند. اگر Control Panel را باز کنید و روی بخش Programs and Features کلیک کنید، بخشی به‌نام turn Windows Feature On or Off را مشاهده کنید. در این بخش فهرستی از مولفه‌های ویندوز را مشاهده می‌کنید. مولفه‌هایی که نیازی به آن‌ها ندارید، اما روی سیستم‌عامل نصب شده‌اند را پاک کنید تا سرعت راه‌اندازی سیستم و سرعت ویندوز بهبود پیدا کند. 

۳. پردازه‌های استارت‌آپ را محدود کنید

بیشتر برنامه‌هایی که روی سیستم‌عامل نصب می‌شوند، پردازه‌هایی را روی سیستم‌عامل نصب می‌کنند و هر زمان کامپیوتر راه‌اندازی مجدد می‌شود، این پردازه‌ها اجرا شده و در حافظه اصلی سیستم‌عامل قرار می‌گیرند. وجود برخی از این پردازه‌های بدون استفاده باعث از درست رفتن حافظه اصلی سیستم می‌شود. زمانی که سیستم‌عامل برای انجام کارهای خود حافظه اصلی کافی در اختیار نداشته باشد به سراغ هارددیسک می‌رود و بخشی از هارددیسک را به عنوان حافظه اصلی استفاده می‌کند. به دلیل این‌که سرعت هارددیسک‌ها چند برابر کمتر از حافظه اصلی است، سرعت بارگذاری و اجرای برنامه‌هایی که نیازمند حافظه هستند با کندی قابل محسوسی همراه می‌شود. کاربران سیستم‌عامل ویندوز ۷ برای مدیریت و نظارت بر این مسئله ابزاری به‌نام MSCONFIG داشتند که خیلی روان نبود. ویندوز ۱۰ یک روش ساده‌تر برای محدود کردن پردازه‌هایی که در زمان راه‌اندازی اجرا می‌شوند در اختیار کاربران قرار داده است. کاربران می‌توانند از Task Manager برای اعمال یک نظارت دقیق استفاده کنند. ساده‌ترین راه فراخوانی ابزار فوق فشار همزمان کلیدهای Ctrl-Shift-Esc است. پس از اجرای ابزار فوق به زبانه Startup بروید تا فهرستی از تمامی برنامه‌هایی که در زمان راه‌اندازی ویندوز بارگذاری شده‌اند را مشاهده کنید. در این زبانه ستونی به‌نام Startup impact وجود دارد که تاثیر هر برنامه روی فرآیند راه‌اندازی ویندوز را نشان می‌دهد. ستون Status نشان می‌دهد چه برنامه‌هایی در زمان راه‌اندازی فعال و چه برنامه‌هایی غیر فعال هستند. برای تغییر وضعیت برنامه‌ها روی هر برنامه راست‌کلیک کنید و گزینه Enable برای فعال‌سازی یا disable برای غیر فعال کردن را انتخاب کنید. به‌عنوان مثال، اگر هیچ‌گاه از برنامه آی‌تیونز استفاده نمی‌کنید، نیازی ندارید تا پردازه iTunesHelper در حال اجرا باشد.

۴. حافظه جانبی سیستم را خالی کنید

در منوی شروع عبارت Cleanup Disk را تایپ کنید و روی گزینه ظاهر شده کلیک کنید. ابزار Disk Cleanup یکی از مولفه‌های کلیدی ویندوز است که یک ابزار قابل اطمینان برای آزادسازی فضای هارددیسک است. Disk Cleanup فایل‌های ناخواسته و موقتی، صفحات وب آفلاین، برنامه‌های نصب بدون استفاده روی کامپیوتر شخصی را پیدا می‌کند و پیشنهاد می‌دهد برای آزادسازی فضای هارددیسک فایل‌ها را پاک کنید. همواره به این مسئله مهم دقت کنید که پر بودن بیش از اندازه فضای هارددیسک و حتا Recycle Bin به میزان قابل توجهی سرعت سیستم را کاهش می‌دهد. اگر به‌طور منظم برنامه یکپارچه‌سازی هارددیسک (دیفرگ) را اجرا نمی‌کنید، ابزار Optimize Drivers را زمان‌بندی کنید. در کار جست‌وجوی کورتانا عبارت Optimize Drives را وارد کنید و روی گزینه پیدا شده کلیک کنید. دقت کنید اگر از یک دیسک SSD استفاده می‌کنید؛ نیازی به انجام این‌کار نیست، زیرا حافظه‌های حالت جامد هیچ بخش متحرکی برای خواندن اطلاعات از دیسک ندارند. ویندوز ۱۰ قابلیت جدید‌تری برای مدیریت فضای هارددیسک در اختیار کاربران قرار داده که این قابلیت Storage Sense نام دارد. قابلیت فوق به‌طور خودکار با حذف فایل‌های موقت و فایل‌هایی که درون سطل بازیافت قرار دارند، فضای هارددیسک را آزاد می‌کند. 

۵. حافظه بیشتری اضافه کنید

درست است که ویندوز ۱۰ مدیریت بهتری روی حافظه اصلی اعمال و به شکل بهینه شده‌ای از حافظه اصلی استفاده می‌کند، اما حافظه بیشتر عملکرد کامپیوتر را بهبود بخشیده و سریع‌تر می‌کند. متاسفانه برای بسیاری از دستگاه‌های ویندوزی شبیه به تبلت‌های سورفس پرو امکان اضافه کردن حافظه اصلی وجود ندارد. لپ‌تاپ‌های بازی و تجاری در برخی موارد چنین قابلیتی را ارائه می‌کنند، اما تعداد آن‌ها نادر است. اولترابوک‌های جدید و باریک نیز چنین مشکلی را دارند، اما کاربرانی که هنوز هم از کامپیوترهای دسکتاپی استفاده می‌کنند خوش‌شانس هستند. کاربران کامپیوترهای شخصی می‌توانند بدون مشکل خاصی حافظه اصلی سیستم خود را ارتقا دهند. بیشتر مادربوردهای امروزی از ظرفیت‌های ۳۲ تا ۶۴ گیگابایت حافظه اصلی پشتیبانی می‌کنند. قبل از خرید حافظه اصلی ابتدا به شکاف‌های توسعه مادربورد نگاه کنید و اگر جای خالی دارد، حافظه اصلی سیستم را به ۱۶ گیگابایت ارتقا دهید. این میزان حافظه برای اجرای روان بیشتر برنامه‌ها جواب‌گو است. اگر قصد دارید به‌طور همزمان برنامه‌های سنگینی روی کامپیوتر خود اجرا کنید، بهتر است ظرفیت حافظه اصلی را حداقل ۳۲ گیگابایت کنید. 

۶. یک حافظه حالت جامد نصب کنید

اگر از نرم‌افزارهای سنگینی شبیه به فوتوشاپ روی ویندوز ۱۰ استفاده می‌کنید، هیچ راهکاری بهتر از خرید یک حافظه حالت جامد سرعت سیستم‌عامل را بهبود نمی‌بخشد. زمانی‌که از یک حافظه حالت جامد استفاده کنید و سیستم‌عامل را روی آن نصب کنید مشاهده می‌کنید که سیستم‌عامل ظرف چند ثانیه راه‌اندازی شده و آماده به کار می‌شود. همچنین برنامه‌های سنگینی شبیه به فوتوشاپ نیز به سرعت اجرا می‌شوند. برای بهبود سرعت سیستم، کار عاقلانه‌ای است که یک حافظه حالت جامد را جایگزین هارد دیسک فعلی کنید. اگر از لپ‌تاپ استفاده می‌کنید، ممکن است انجام این‌کار امکان‌پذیر باشد. یک حافظه حالت جامد خارجی با درگاه یو‌اس‌بی ۳ نیز سرعت اجرای برنامه‌ها را بهبود می‌بخشد. 

۷. سیستم را برای اطمینان از عدم آلودگی به ویروس‌ها و جاسوس‌افزارها بررسی کنید

نرم‌افزارهای امنیتی مختلفی شبیه به ابزار امنیتی از پیش ساخته ویندوز دیفندر برای پویش سیستم به لحاظ آلودگی به بدافزارها در اختیار کاربران قرار دارد، اما یکی از بهترین انتخاب‌ها در این زمینه ضدبدافزارMalwarebytes  است. نرم‌افزارهای امنیتی دیگری شبیه به ضدویروس Webroot SecureAnywhere  در دسترس قرار دارند که عملکرد مشابهی دارند. اگر به دنبال یک انتخاب حرفه‌ای هستید، ضدویروس بیت‌دیفندر و کسپرسکی دفاع یکپارچه‌ای ارائه می‌کنند. 

۸. تنظیمات انرژی را برای دستیابی به حداکثر کارایی و بهینه‌سازی سرعت ویرایش کنید

اگر به دنبال صرفه‌جویی در میزان برق مصرفی هستید، بهتر است از این ترفند صرفه‌نظر کنید، اما راهکاری است که سرعت محاسبات را افزایش می‌دهد. برای ویرایش تنظیمات مدیریت مصرف انرژی به مسیر Control Panel > System and Security و سپس Power Options بروید. در این بخش روی منوی بازشونده کلیک کرده و گزینه High Performance را انتخاب کنید.

۹. از ابزار عیب‌یابی ویندوز برای پیدا کردن مشکلات بهره‌وری استفاده کنید

کنترل پنل را باز کنید و درون کادر جست‌وجو واژه troubleshooting را تایپ کنید. ابزار عیب‌یابی در بخشsystem and Security را اجرا کنید. ‌‌ابزار فوق ممکن است دلیل اصلی کندی سیستم را پیدا کند. برای اطمینان خاطر بهتر است، ابزار عیب‌یابی سایر بخش‌ها که برای عیب‌یابی نرم‌افزارها، جست‌وجو و نمایه‌سازی، سخت‌افزار‌ها و دستگاه‌ها و برنامه‌های ویندوز در دسترس‌تان قرار دارند را اجرا کنید. در کنترل پنل به مسیر System and Security > Security and Maintenance بروید و روی گزینه Maintenance کلیک کنید و سپس Start Maintenance را انتخاب کنید. ابزار فوق بخش‌های مختلف ویندوز را بررسی می‌کند و اگر بخشی به رسیدگی نیاز داشته باشد این موضوع را اطلاع می‌دهد. 

۱۰. تنظیمات ظاهری در بخش گزینه‌های عملکردی را ویرایش کنید

عبارت adjust appearance را در کادر جست‌وجوی کورتانا تایپ کنید و روی گزینه انتخاب شده کلیک کنید. در پنجره ظاهر شده سه دکمه رادیویی وجود دارد که برای دستیابی به بهترین عملکردها روی سیستم‌های مختلف طراحی شده‌اند. با انتخاب هر یک از این گزینه‌ها فهرستی بلندبالا از تنظیمات ظاهر می‌شوند که هر یک روی ویژگی‌های خاصی از ویندوز تاثیرگذار هستند. اگر گزینه best performance را انتخاب کنید، تمامی ویژگی‌های بصری ویندوز غیر فعال می‌شوند. به‌عنوان مثال، محتویات پنجره‌هایی که حرکت می‌دهید مشاهده نمی‌شوند، بلکه فقط یک مستطیل و لبه‌های پنجره نشان داده می‌شود. برای دستیابی به بهترین عملکرد و حفظ برخی از جلوه‌های ویژه باید گزینه‌های پایین پنجره را ویرایش کنید. 

۱۱. قابلیت نمایه‌گذاری جست‌وجو را غیر فعال کنید

ویژگی نمایه‌سازی جست‌وجو منابع سیستم را به‌طور موقت به ویژه در ارتباط با کامپیوترهای شخصی که سخت‌افزار قدرتمندی ندارند مصرف می‌کند. این ویژگی برای اغلب کاربران کاربرد چندان خاصی ندارد. برای ویرایش ویژگی نمایه‌سازی پنجره Indexing Options Control Panel را باز کنید (در کادر جست‌وجو واژه index را تایپ کنید و روی گزینهIndexing Options کلیک کنید). در صفحه ظاهر شده روی گزینه Modify کلیک کنید و درایوها و مکان‌هایی که نمی‌خواهید نمایه‌سازی شوند را انتخاب کنید. دکمه Advanced اجازه می‌دهد نوع فایل‌هایی که نباید نمایه‌سازی روی آن‌ها اعمال شود را مشخص کنید. برای خاموش کردن این ویژگی و متوقف کردن فرآیند مرتبط با این سرویس که سرعت سیستم را کاهش می‌دهد، روی This Computer  راست‌کلیک کنید و گزینه Manage را انتخاب کنید. در صفحه ظاهر شده گزینه Services and Applications و سپس Services را انتخاب کنید. Windows Search را پیدا کنید و دومرتبه روی آن کلیک کنید. در پنجره خاصیت‌های این سرویس در فیلد Start up گزینه Manual یا Disabled را انتخاب کنید. این گزینه وضعیت پردازه در حال اجرا در پس‌زمینه را مشخص می‌کند. گزینه (Automatic (Delayed Start باعث اجرای خودکار سرویس در زمان راه‌اندازی سیستم می‌شود. 

۱۲. ویژگی اعلان‌ها را خاموش کنید

ویندوز ۱۰ برای نمایش اعلان‌ها، مجبور است منابع سیستم را مصرف کند که عملکرد سیستم را کاهش می‌دهد. اگر ویژگی اطلاع‌رسانی اعلان‌ها روی ویندوز ۱۰ را خاموش کنید، محاسبات سریع‌تر انجام می‌شود. به‌طور مثال، تصور کنید ۴۰ برنامه روی یک سیستم دارید که قابلیت ارسال اعلان را دارند، در این حالت ویندوز منابع سیستمی را برای پاسخ‌گویی به این اعلان‌ها مصرف می‌کند. برای فعال یا غیر فعال کردن نمایش اعلان‌ها، برنامه Settings را اجرا کنید و گزینه system را انتخاب کنید. در صفحه ظاهر شده روی گزینه Notification & actions کلیک کنید، گزینه Get tips tricks and suggestions را غیر فعال کنید و برنامه‌هایی که قادر به نمایش اعلان‌ها هستند را مدیریت کنید.

دسته‌ها
آموزشی شبکه

روتر چیست و انواع و وظایف آن کدام است؟

مسیریاب‌ها یا روترها شبکه‌های رایانه‌ای را به یکدیگر متصل و بسته‌های داده را بین گره‌های شبکه‌ها مبادله می‌کنند. وقتی همه گره‌ها در یک شبکه باشند می‌توان داده را با استفاده از سوئیچ یا حتی هاب از گره‌ای به گره دیگر انتقال داد. اما اگر گره‌‌ای از یک شبکه بخواهد برای گره شبکه دیگری داده بفرستد، مسیریاب (روتر) لازم است. مسیریاب‌ها (روترها) را بر حسب شاخص‌های مختلف می‌توان به دسته‌های گوناگونی تقسیم‌ کرد؛ مثلا روترهای خانگی و تجاری، روترهای بی‌سیم و کابلی، روترهای میانی و مرزی و…

وظیفه مسیریاب (روتر) در شبکه چیست؟

مسیریاب (روتر)، شبکه‌های رایانه‌ای مختلف را به هم متصل می‌کند. وقتی دو گره از دو شبکه مجزا بخواهند برای یکدیگر داده بفرستند، باید یک مسیریاب بین آن‌ها میانجیگری کند. برای متصل کردن شبکه محلی به اینترنت نیز مسیریاب لازم است. مسیریاب، شبکه محلی اعم از خانگی یا اداری‌ را از طریق مودم به اینترنت متصل می‌کند.

وقتی دو یا چند شبکه به هم متصل هستند، ارتباط گره‌های آن‌ها با هم
به‌سادگی ارتباط گره‌های درون یک شبکه نیست، زیرا اولا هر شبکه شناسه مختص
خود را دارد که گره‌های خارج از آن شبکه باید آن را بدانند تا بتوانند سمتش
داده بفرستند. دوم این‌که اگر بین شبکه مبدا و شبکه مقصد، شبکه‌های دیگری
هم موجود باشند، معمولا برای ارسال داده از مبدا به مقصد بیش از یک مسیر
وجود خواهدداشت. مسیریاب‌ (روتر)، مسیرهای مختلفی را که
از طریق آن‌ها می‌توان بسته را به مقصد رساند تشخیص می‌دهد و پس از ارزیابی
شاخص‌های مختلف، یکی از مسیرها را که اغلب بهینه‌ترین‌شان است، برای
انتقال بسته داده (data packet) برمی‌گزیند. 

اگر لازم باشد که بسته در مسیر خود تا مقصد از چندین مسیریاب عبور کند، همه آن مسیریاب‌ها همین رویه را در پیش می‌گیرند؛ یعنی مسیر و ایستگاه بعدی بسته را تعیین می‌کنند و بسته را به آن‌جا می‌فرستند.

مسیریاب‌ها
در ارتباطات اینترنتی نیز نقش مهمی دارند. اینترنت متشکل از هزاران شبکه و
میلیون‌ها گره است. پس وقتی پیغامی در اینترنت مبادله می‌شود، گاهی از
مسیرها و مسیریاب‌های متعددی عبور می‌کند تا به مقصد برسد. 

در مدل اُ اس آی، مسیریاب
جزو تجهیزات لایه سوم یا لایه شبکه است. لذا داده‌ها را به‌شکل بسته‌
دریافت و ارسال می‌کند و از روی نشانی آی‌پی به هویت‌شان پی می‌برد.

شکل ۱. در این تصویر، یکی از مسیریاب‌ها (روتر کوچک‌تر) گره‌ها را با آرایش ستاره‌ای به هم متصل و شبکه‌ای محلی ایجاد کرده است. مسیریاب بعدی (روتر
بزرگ‌تر) نیز آن شبکه و سه شبکه دیگر با آرایش‌های متفاوت (حلقوی، ترکیبی و
خطی) را به هم پیوند زده است. در چنین شرایطی هر گره در هر یک از شبکه‌ها
می‌تواند برای گره‌های شبکه‌های دیگر، داده بفرستد و از آن‌ها داده بگیرد.


تفاوت مسیریاب (روتر) و سوئیچ

سوئیچ‌ شبکه با اتصال دستگاه‌های گوناگون به یکدیگر، شبکه محلی می‌سازد و مسیریاب‌ (روتر) شبکه‌های محلی را به هم متصل می‌کند. به عبارت دیگر، سوئیچ‌ بین گره‌های یک شبکه ارتباط ایجاد می‌کند و مسیریاب بین گره‌های شبکه‌‌های مختلف.

مسیریاب (روتر) چگونه کار می‌کند؟

وقتی مسیریاب (روتر) بسته‌ای دریافت می‌کند، ابتدا نشانی آی‌پی مقصد بسته را می‌خواند. اگر گره مبدا و گره مقصد، هر دو در یک شبکه باشند، مسیریاب، بسته را مستقیما به مقصدش می‌فرستد. اما اگر مقصد بسته، شبکه دیگری باشد، روتر با مراجعه به جدول مسیریابی خود (routing table) و انتخاب مسیر و ایستگاه آتی، بسته را به روتر بعدی ارسال می‌کند. روتر بعدی نیز همین رویه را تکرار می‌کند تا سرانجام بسته به مقصد برسد.

جدول مسیریابی در شبکه چیست؟

جدول مسیریابی، پایگاه‌داده‌ای است که مسیرها مانند نقشه در آن‌ ذخیره می‌شوند. جدول مسیریابی شبکه به‌شکل فایل در حافظه رم روتر بارگذاری می‌شود. مسیریاب (روتر) با استفاده از اطلاعات جدول مسیریابی، مناسب‌ترین راه برای ارسال بسته‌ها را انتخاب می‌کند. اطلاعات مسیرهای شبکه‌های مجاور و شبکه‌های دور در جدول مسیریابی ذخیره می‌شود. مسیریاب با استفاده از این اطلاعات درمی‌یابد که برای انتقال بسته به مقصد، بهتر است آن را به کدام‌یک از روترهای بعدی تحویل دهد. روتر بعدی نیز به همین ترتیب عمل می‌کند تا نهایتا بسته به مقصد نهایی می‌رسد.

معمولا یک مسیر پیش‌فرض نیز تعیین می‌شود تا اگر روتر نتوانست بهترین مسیر برای انتقال بسته را پیدا کند، آن را از مسیر پیش‌فرض به مقصد بفرستد. معمولا روترهای ساده خانگی همه ترافیک خروجی را فقط از یک مسیر و آن‌هم مسیر پیش‌فرض به‌سمت آی‌اس‌پی هدایت می‌کنند. جدول مسیریابی باید دست‌کم اطلاعات زیر را داشته باشد:

  • شناسه شبکه: زیرشبکه (ساب‌نت) مقصد
  • شاخص‌های مسیریابی: که هزینه پیمایش هر مسیر را تعیین می‌کند تا بهینه‌ترین مسیر انتخاب شود. روتر برای این منظور شاخص‌هایی مانند فاصله تا مقصد، پهنای باند شبکه، زمان رسیدن بسته به مقصد و… را در نظر می‌گیرد.
  • محدوده (hop) بعدی: محدوده یا گیت‌وی بعدی، آدرس ایستگاه بعدی است که بسته طی حرکت به‌سمت مقصد نهایی به آن منتقل می‌شود.

انواع مسیریاب (روتر) شبکه

مسیریاب‌های شبکه‌ یا روترها
از نظر کاربردی انواع مختلفی دارند. مثلا برخی از آن‌ها دستگاه‌های نسبتا
ساده‌تر و نسبتا ارزان‌تری هستند که برای متصل کردن شبکه‌های خانگی به
اینترنت به کار می‌روند و برخی دیگر تجهیزات گران‌قیمتی هستند که باید
پیکربندی و تنظیم شوند. برخی از مهم‌ترین انواع مسیریاب‌ها از حیث کاربرد عبارتند از:

مسیریاب میانی (Core Router)

مسیریاب‌ یا روتر میانی در قلب شبکه‌های بزرگ مستقر می‌شود و مانند ستون فقرات شبکه است. مسئولیت روترهای میانی مسیریابی داده‌ها بین روترهای مرزی (Edge Router) شبکه است. روترهای میانی پرظرفیت هستند و می‌توانند هم‌زمان شمار زیادی از بسته‌های داده‌ را مسیریابی کنند.

شکل ۲. مسیریاب (روتر) میانی سیسکو CRS-3


مسیریاب مرزی (Edge Router)

مسیریاب‌ یا روتر مرزی در مرز شبکه مستقر می‌شود و معمولا رایانه‌ها را به شبکه متصل و داده‌ها را به روتر میانی منتقل می‌کند؛ گاهی نیز ممکن است شبکه‌ای را به شبکه دیگر متصل کند. روتر مرزی بسته‌های داده را بین دو یا چند شبکه متصل به‌هم مسیریابی می‌کند.

شکل ۳. مسیریاب (روتر) مرزی جونیپر M120


مسیریاب‌های پردازشگر صوت/ویدیو/نمابر (Voice/Video/Fax Processing Routers)

این نوع مسیریاب‌ها
سیگنال‌های صوتی یا ویدیویی یا نمابری را پردازش و آن‌ها را بین گره‌های
اینترنتی جابه‌جا می‌کنند. اکثر تماس‌های تلفنی بین‌المللی امروزه از طریق
اینترنت و با کمک این نوع روترها صورت می‌پذیرد. معمولا به این نوع روترها گیت‌وی می‌گویند.

شکل ۴. گیت‌وی (روتر) صوتی سیسکو VG350


منظور از مسیریاب فیزیکی و مسیریاب مجازی چیست؟

مسیریاب‌ یا روتر شبکه در اصل دستگاهی الکترونیکی و سخت‌افزاری و از تجهیزات هوشمند و توان‌مند شبکه است. چنین دستگاهی مسیریاب فیزیکی یا سخت‌افزاری نامیده می‌شود. اما مسیریاب مجازی در واقع نرم‌افزاری است که کار روتر فیزیکی را شبیه‌سازی می‌کند. مسیریاب‌های مجازی
معمولا روی سرورها اجرا می‌شوند. اما نسخه‌های ضعیف‌تری از آن را می‌توان
روی رایانه‌های شخصی نیز راه‌اندازی کرد. مثلا کاربران ویندوز می‌توانند با
تنظیم سیستم‌عامل‌شان رایانه خود را به مسیریاب مجازی تبدیل کنند. در کل، قدرت و قابلیت روترهای فیزیکی بیش از روترهای مجازی است.

مسیریاب‌ها یا روترهای خانگی

کسانی که در خانه یا دفتر کارشان شبکه محلی کوچکی دارند، می‌توانند با استفاده از مسیریاب‌های
ارزان‌قیمتی که برای این منظور طراحی شده‌اند، تمام گره‌های شبکه‌‌شان را
به اینترنت (یا به شبکه دیگری) متصل کنند. شبکه محلی از طریق مسیریاب به مودم متصل می‌شود و مودم نیز شبکه محلی را به آی‌اس‌پی متصل می‌کند. امروزه مسیریاب‌ها یا روترهای خانگی اغلب دستگاه‌هایی چندمنظوره‌ هستند؛ به‌این معنا که شرکت‌های سازنده، قابلیت‌‌های چند دستگاه از جمله روتر، مودم و گاهی حتی ریپیتر (تکرارگر) را با هم ادغام و همه را در قالب دستگاهی یکپارچه ارائه می‌کنند. مسیریاب‌های خانگی در دو نوع کابلی و بی‌سیم عرضه می‌شوند.

شکل ۵. مسیریاب (روتر) خانگی تی‌پی‌لینک

دسته‌ها
آموزشی شبکه

چگونه دستگاه‌های متصل به وای‌فای خودمان را شناسایی کنیم

این روزها بسیاری از ما در خانه یا محل کار خود از یک شبکه وای‌فای شخصی استفاده می‌کنیم. از طرف دیگر افراد بسیار زیاد دیگری نیز هستند که دائما تلاش می‌کنند تا به شکلی از شبکه وای‌فای دیگران استفاده کنند. بنابراین یکی از روشهای افزایش سطح امنیت شبکه شما این است که دستگاه‌های ناشناس متصل به وای‌فای خود را شناسایی کرده و آنها را اخراج کنید.

یکی از راهکارهای جلوگیری از اتصال افراد ناشناس به شبکه وای‌فای شما این است که ابتدا بررسی کنید چه کسانی در حال استفاده از شبکه وای‌فای شما هستند و پس از شناسایی دستگاه‌های ناشناس از اتصال آنها به شبکه جلوگیری کنید.

چگونه با کامپیوتر شخصی سایر دستگاه‌های ناشناس را از شبکه وای‌فای خود اخراج کنید

در این روش شما از طریق کامپیوتر شخصی خود و با استفاده از یک ابزار کاربردی و مفید تمام دستگاه‌های متصل به شبکه وای‌فای خود را شناسایی کرده و بعد از آن امکان اتصال بعضی از دستگاه‌های انتخاب شده را به شبکه مسدود می‌کنید. برای انجام این کار مراحل زیر را دنبال کنید:

مرحله ۱. ابتدا نرم افزار wifiguard را دانلود کرده و روی سیستم عامل ویندوز نصب کنید. در زمان نصب می‌توانید زبان مورد نظر خود را نیز انتخاب کنید.

مرحله ۲. حالا شما باید آدرس مک تمام دستگاه‌هایی که در حال حاضر به شبکه وای‌فای شما متصل شده‌اند را به دست آورید. برای این منظور به منوی File رفته و Settings را انتخاب کنید.

مرحله ۳. حالا از بخش network adapter کارت شبکه وای‌فای خود (همان کارتی که در حال حاضر به آن متصل هستید) را انتخاب کنید. آدرس آی‌پی آن معمولا شبیه به ۱۹۲.۱۶۸.۱.۱ است.

مرحله ۴. حالا باید شروع به اسکن دستگاه‌ها کرده و فهرستی از تمام دستگاه‌های متصل به این شبکه را به همراه آدرس مک آنها به دست آورید.

مرحله ۵. حالا به بخش تنظیمات شبکه بی‌سیم روتر خود رفته و گزینه فیلتر شبکه از طریق MAC را فعال کنید و تنها آدرس مک دستگاه‌هایی را که مایلید به شبکه وای‌فای شما متصل شوند به تنظیمات روتر اضافه کنید.

مرحله ۶. حالا تنها دستگاه‌هایی می‌توانند به شبکه شما متصل شوند که اطلاعات آدرس مک آنها در فهرست  MAC filter روتر شما موجود است.

استفاده از ابزار Netcut

اگر از دستگاه اندروید برای مدیریت شبکه وای‌فای خود استفاده می‌کردید، احتمالا با ابزار Netcut آشنا هستید. Netcut یک نسخه مخصوص سیستم عامل ویندوز هم دارد که به شما کمک می‌کند کاربران را از شبکه وای‌فای اخراج کنید. هر چند نسخه ویندوز این ابزار مدت زمان زیادی است که به‌روزرسانی نشده است، اما همچنان به خوبی کار می‌کند و می‌توان آن را به عنوان یکی از بهترین نرم افزارهای مسدود کردن وای‌فای معرفی کرد.

ابتدا به وبسایت Netcut بروید و نسخه ویندوز این اپلیکیشن را دانلود کنید. بعد از نصب، Netcut از شما می‌خواهد تا اپلیکیشن دیگری به نام WinCap را هم نصب کنید. بعد از اتمام نصب کامپیوتر خود را ری‌استارت کرده و Netcut را باز کنید. این ابزار فهرستی از تمام دستگاه‌های متصل به شبکه وای‌فای شما به همراه آدرس مک هر یک را نمایش خواهد داد. برای حذف دستگاه‌های متصل به شبکه، مک آدرس آنها را انتخاب کرده و روی دکمه Cut کلیک کنید.

دسته‌ها
آموزشی دیجیتال برندینگ وبسایت

چگونه سایت خود را برای تبلیغات در گوگل ادوردز آماده کنیم؟

مطمئناً زمانی که در پی تبلیغات سایت خود بوده‌اید دفعات زیادی به شما استفاده از گوگل ادوردز را پیشنهاد داده‌اند. در اینجا می‌خواهم یک‌بار دیگر به شما این پیشنهاد را بدهم کاملاً چکیده به شما بگویم که این روش هدفمندترین و به‌صرفه‌ترین روش تبلیغاتی است؛ اما این را هم باید بگویم این روش نیز مانند تمامی روش‌های تبلیغ رایگان نیست و باید برای آن هزینه‌ای پرداخت شود.

حال که مسئله پرداخت هزینه در میان است کاملاً امری معمولی است که هزینه کننده احتیاط بیشتری به خرج دهد؛ زیرا پول به‌آسانی به دست نمی‌آید هرچند به‌راحتی خرج می‌شود.

به‌طور کل بهتر است به شما بگویم گاهی خرج کردن پول مسئله مشکی نیست زیرا در برابر آن چیزی به دست می‌آورید. موضوع مهم این است که نباید این پول به‌اشتباه و نادرست خرج شود. مخصوصاً در مقابل گوگل ادوردز که با کسی شوخی ندارد. باید بدانید که اگر اشتباه کنید دیگر پول شما بازنخواهد گشت! پس حتماً قبل از شروع این روش تبلیغاتی، آگاهی کاملی از سیستم و نحوه عملکرد آن داشته باشید.

اما قبل از این‌که این سیستم را بشناسید لازم است مقدماتی را برای شروع این سیستم تبلیغاتی فراهم کنید تا لااقل خیالتان از خودتان آسوده باشد. حتماً باید قدم اول را محکم بردارید تا در ادامه بتوانید به بهترین نحو از سرمایه‌گذاری خود بهره ببرید.

مثالی برایتان می‌زنم تا بهتر موضوع را درک کنید در اینجا شما قرار است ویترین فروشگاه خود را به بهترین شکل بچینید تا حداقل از جلب اولیه نظر کاربر مطمئن شوید. البته، مسئله فقط جلب نظر کاربر نیست. کیفیت کار شما برای گوگل هم اهمیت بسیار زیادی دارد و هرچقدر کیفیت سایت و تبلیغ شما بیشتر باشد، هزینه‌های شما کاهش می‌یابد. در این حالت به یک معادله ۳ جانبه برد-برد-برد می‌رسیم! زیرا هم گوگل راضی است، هم مشتریان شما و هم خود شما!

همیشه به خاطر داشته باشید که هدف نهایی شما از تبلیغات گوگل، افزایش ورودی نیست، بلکه میزان تبدیل ورودی به مشتری است که معمولاً آن را با نرخ تبدیل اندازه می‌گیرید پس در اینجا نیاز است سایت خود را به‌گونه‌ای آماده کنید که بتواند نظر و اعتماد ورودی‌ها را جلب کند.

در این مقاله هدف ما آشنایی شما با ۵ نکته اساسی که قبل از شروع تبلیغات در گوگل ادوردز باید آن را رعایت کنید است تا با اطمینان خاطر و قدرت هرچه تمام‌تر کمپین تبلیغاتی خود را شروع کنید.

۱-قبل از شروع تبلیغات در گوگل ادرودز، دامنه سایت خود را هر چیزی قرار دهید غیر از ir.

یکی از اولین کارهایی که قبل از شروع تبلیغات بایستی انجام دهیم این است که سایت خود را برای فروش آماده کنیم. نخستین مسئله‌ای که باید به آن توجه داشته باشید این است که گوگل به شما اجازه نمی‌دهد بر روی دامنه.ir تبلیغ خود راه‌اندازی کنید؛ زیرا استفاده از سرویس گوگل ادرودز در ایران تحریم شده است؛ بنابراین نیاز است دامنه‌ای دیگر مانند.com یا.net به‌هرحال دامنه‌ای به‌غیراز.ir برای سایت خود داشته باشید تا بتوانید در گوگل تبلیغ کنید.

البته نیاز نیست نگران باشید، زیرا به‌راحتی می‌توانید یک دامنه دیگر برای خود ثبت و دامنه ir. سایت خود را بر روی آن پاک‌کنید. این کار خیلی سخت نیست و زمان زیادی هم از شما نمی‌گیرد و بی‌شک به زحمتش می‌ارزد البته این نکته سئویی را به یاد داشته باشید که حتماً دامنه جدید خود را No index کنید تا گوگل به‌عنوان کپی‌برداری از وب‌سایت دیگر، سایت شما را جریمه نکند!

۲-مزایا و خدمات کسب‌وکار خود را در سایت معرفی کنید

یکی از مسئله‌های مهمی که تأثیر مستقیمی در افزایش نرخ تبدیل ورودی به مشتری شما دارد، این است که ورودی‌های سایت بتوانند به شما اعتماد کنند و اینکه بتوانید نظرشان را جلب نمایید تا از محصولات یا خدمات شما استفاده کنند.

به این موضوع توجه کنید که تبلیغات گوگل بهترین ابزار برای جذب هدفمند مشتریان شما است، اما این موضوع که چه تعداد از این ورودی‌ها قرار است از شما چیزی بخرند، کاملاً بستگی به سایت شما، محتوایی که ارائه می‌دهید و مهم‌تر از همه این‌ها، دلیلی است که به کاربر می‌دهید تا از شما خرید کند.

این موضوع به‌دفعات زیادی پیش‌آمده که خیلی از مشتریان ما که درخواست تبلیغات گوگل می‌دهند پس از بررسی سایتشان می‌بینیم که نتوانسته‌اند با معرفی مناسب مزایا و ویژگی‌های منحصربه‌فرد خود مخاطب را مجاب کنند تا از آن‌ها خرید کند. همچنین بارها پیش‌آمده که از متقاضیان تبلیغات گوگل پرسیده‌ام چرا باید فلان محصول را از شما خریداری کنم؟ معمولاً دلایل مختلفی را مطرح می‌کنند، مثل بهترین قیمت بازار، تضمین بازگشت وجه، ارسال رایگان و…

اما زمانی که سایت آن‌ها را زیر و رو می‌کنم، هیچ نشانی از این مزیت‌ها نمی‌بینم! درصورتی‌که شما باید مزایای کسب‌وکار خود را به همه اعلام کنید، برتری شما، ارزشی که برای کاربر ایجاد می‌کنید و امتیازات و خدماتی که به او می‌دهید نقش بسیار زیادی در افزایش شانس فروش شما خواهد داشت.

۳-در سایت خود فراخوان عمل ایجاد کنید

اگر بخواهم فراخوان عمل را در تعریفی ساده به شما بگویم یعنی اینکه چیزی از مخاطب خود بخواهید؛ یعنی با زبانی ساده به آن‌ها بگویید که دوست دارید چه‌کاری انجام دهند. مثلاً گذاشتن یک شماره تماس خالی در سایت کافی نیست و اضافه کردن این جمله در کنار شماره تماس که: «با ما تماس بگیرید»؛ می‌تواند موجب افزایش تماس‌های شما شود.

۴-راه‌های ارتباطی با خودتان را در معرض دید کاربر قرار دهید

قبل از تعریف این موضوع بهتر است برایتان مثالی بزنم، یکی از مشتریان گرامی تبلیغات در گوگل ادوردز سفارش داد. هدف این مشتری این بود که کاربران پس از دیدن تبلیغ وارد سایت بشوند و با او تماس بگیرند و او به‌صورت تلفنی ورودی‌ها را تبدیل به مشتری کند.

اما مشکل این کار اینجا بود که اگر هدفش این است که ورودی‌های سایت با او تماس بگیرند، باید حتماً شماره تماس خود را به بهترین شکل در سایت معرفی کند. به او گفتم حتی داشتن یک صفحه جداگانه به‌عنوان تماس با ما یا گذاشتن شماره تماس با فونت کوچک در انتهای سایت هم کافی نیست و ممکن است کاربران این قسمت‌ها را نبینند.

در این صورت چه رخ می‌دهد؟ کاربران هیچ راه ارتباطی مناسبی با شما پیدا نمی‌کنند و ناامیدانه از سایت شما خارج می‌شوند؛ و طبیعتاً شما نیز ناامید می‌شوید زیرا بابت آن ورودی هزینه کرده‌اید اما هیچ خبری از تماس نیست؛ بنابراین؛ لازم است راه‌های ارتباطی با خود را تا جای ممکن در اختیار کاربران سایت قرار دهید.

۵-نحوه هدف‌گیری محصولات و خدمات در سایت را مشخص کنید

برنامه‌ریزی بابت هدف‌گیری محصولات و خدمات شما در سایت قبل از شروع تبلیغات در گوگل ادوردز اهمیت بسیار زیادی دارد. فرض کنیم که شما یک فروشگاه لوازم‌خانگی دارید و محصولات زیادی از قبیل یخچال، هود، فر و… را به فروش می‌رسانید.

و به‌عنوان‌مثال کاربری که کلمه کلیدی «خرید اینترنتی هود» را جستجو می‌کند، پس از مشاهده تبلیغ شما و کلیک بر روی آن، قرار است وارد کدام صفحه از سایت شود؟ بهترین روش آن این است که کاربر بعد از کلیک مستقیم وارد صفحه محصولات هود شما شود و مثلاً کاربری که «خرید یخچال» را سرچ می‌کند، به صفحه محصولات یخچال شما وارد شود.

البته شما انتخاب‌های دیگری نیز دارید، مثلاً اینکه همه کاربران را بدون در نظر گرفتن چیزی که جستجو می‌کنند، بفرستید به صفحه اصلی که البته این کار خیلی خوب نیست و توصیه نمی‌شود.